بنابراین تنها قسمتها مفید و قابل هضم آنها خوراک انسان را تشکیل می دهند تمام مواد غذائی، از عسل گرفته تا حنظل را می توان خورد. اما هر غذائی بسته به مقدار وزن و حجم آن می تواند غذا، دارو و یا سم باشد. مثلاً آرسنیک، مقدار بسیار کم آن در غذای روزانه ی ما هست. در صورت لزوم و برای درمان، مقداری بیشتر را می توان با تجویز پزشک خورد. اما اگر بیشتر خورده شود، زهر کشنده ای است. حتی میوه ی مفیدی مانند پرتقال نیز از این قاعده مستثنی نیست. به این ترتیب تمام خوراکیها برحسب میزان مصرف، هم غذا، هم دوا و هم زهر هستند.
پس سم مطلق وجود ندارد و هر ماده ی خوراکی برحسب میزان مصرفش می تواند مسموم کننده باشد. هر غذائی که از میزان معین بیشتر خورده شود، برای بدن قابل تحمل نیست و خاصیّت سمی پیدا می کند چه باید خورد؟ بدن انسان دارای بخشهای متفاوت اعضای گوناگون است که هر عضو ضمن آنکه وظیفه ی خاصی دارد، در ضمن انجام وظایفش، موادی را می سازد و ترشح می کند که برای ادامه ی زیست، وجودش الزامی است. عناصرلازم برای تولید این ترشحات را بدن از غذاهائی که می خوریم می گیرد. پس خوراک ما باید به گونه ای کامل و تکمیل باشد که تمام عناصر لازم برای گردش زندگی را در خود داشته باشد. هریک از این فلزات و شبه فلزاتی که در درون سلولهای زنده وجود دارند و ادامه ی زیست را باعث می شوند، کمبود و یا نبودشان دربدن، سبب تولید بیماری های گونا گون می  شود که پزشک مجبور خواهد شد جبران آن را با دارو میسر سازد. پس چه بهتر پیش ازآنکه چنین اتفاقی بیفتد، با خوردن غذای خوب و مناسب از ناخوشی پیش گیری کنیم. به همین ترتیب باید گفت که غذای کامل به آن معنا که مثلاً یک خوراک مانند شیر و یا تخم مرغ غذای کامل باشد وجود ندارد. یعنی نمی  توان تنها با شیر و یا خاویار و یا تخم مرغ به این علت که مواد لازم برای رشد جنین را درخود دارند، زندگی کرد. بلکه غذا ضمن تازه بودن و سالم بودن، باید از تنوع و گونه گونی نیز برخوردار باشد.

برداشت انگور: